Ik zit al 3,5 jaar in een soort van ontwikkelachtbaan, op werk en ook school, zonder enige pauze of echte vakantie. Ik ben nu op een punt beland waar ik keuzes rond carriere en verdere groei moet gaan maken en heb een week of drie geleden een heftig semester afgerond. Heftig omdat ik balletjes in de lucht hield rond een voltijd minor, een deeltijd major, werk en prive. Zowel de minor als de major heb ik met goed resultaat afgerond en het werk hobbelde ook prima door, dus iets om behoorlijk trots op te zijn. Alleen… zo voelt het niet.. Eigenlijk merk ik pas nu wat een enorme opgave het is geweest. Tijdens het maken van de behoorlijk persoonlijke pechakucha presentatie die ik gaf aan de docenten werd me ineens duidelijk dat de balans tussen mezelf, prive, werk en studie een beetje weg was. Kortom, ik kwam er achter dat ik niet alleen het afgelopen semester maar eigenlijk al een tijdje best mijn grenzen heel hard aan het opzoeken was. En mezelf wellicht begroef onder werk/studie…

 En dat heeft duidelijk effect (gehad) op inspiratie, motivatie en energie. Waar ik normaal de “Energizer Bunny” herself ben, met bijpassend humeur, heeft mijn lijf ineens allerlei kleine manko’s (oorpijn en zo), ik ben “grumpy” en het hoofd zit overvol - met ervaringen, ideeen, plannen, gevoelens, ontwikkelingen - waar ik nu even helemaal niets mee kan, gewoon omdat ik te moe ben. Nou zou ik mezelf niet zijn als ik inmiddels de nodige maatregelen niet had genomen, rust en ontwarring zijn onderweg, alleen duurt het wel even voor het effect helemaal doorgezakt is. Ik heb het breekpunt gehad, het batterijtje moet nu nog even broodnodig opladen zeg maar…

Zowel de vrienden, de studiemaatjes, de wat meer zakelijke contacten en ook zomaar lezers van Digitale Evolutie laten weten dat ze merken aan mij of mijn (gebrek aan) posts dat het ff niet zo lekker gaat, dat ze mij of mijn berichtjes hier op digitale evolutie missen, dat ze er zijn (gewoon voor gezelligheid of als praatpaal) …  ik vind het fijn om te horen en het helpt. 

Dank je wel!