nee geen moment dat ik in leer rondliep ;-) maar een moment op school waarbij ik voor een dilemma stond. Ik moest een presentatie geven en dat heb ik niet gedaan… In de weg er naar toe had ik gezegd mijn presentatieopdracht terug te geven als ik te weinig voorbereidingstijd zou krijgen en laat dat nou het geval zijn geweest…

Toen het dilemma… ga ik mijn groep teleurstellen en niet de presentatie geven omdat ik geen zin heb in een slecht verhaal of ga ik tegen mijn gevoel, mijn eigen principe en professionaliteit in toch die presentatie geven. Ik koos het eerste. En voelde me even een matennaaier (excuseer voor het taalgebruik), want ik liet mijn groep zitten…

Later kwam ik er nog even met mijn groep op terug, omdat ik me toch een beetje schuldig voelde en eigenlijk voor de anderen invulde dat ik ze teleurgesteld had. Dit hebben ze gelijk uit mijn hoofd gepraat, sterker, ik kreeg te horen dat ik heel duidelijk was geweest en dat zij in mijn schoenen hetzelfde hadden gedaan. Dit luchtte op en was meteen ook een eyeopener, achter je principes staan is misschien wel lastig maar toch kunnen mensen als je er maar heel duidelijk over bent het wel waarderen.